زندگی در اجتماع و اجتناب از تنهایی مفرط از ابتدای خلقت انسان از خصوصیات زیست او بودهاست. از نگاه ارسطو، انسان جانوری است شهرسرشت؛ پناهگاه و مأمنی که هیچگاه برای انسان فارغ از مشکلات و مصائب نبودهاست. معضلاتی چنان کهنه و گویا حلناشدنی که بسیاری از گشایش آنها ناامید شده و اداره مطلوب آن را ناممکن میپندارند اما در اجتماع هر روزگاری همواره متفکرینی زیستهاند که در اندیشههای خود، جهانی از ایدهها را همچون گنجی با خود داشتهاند.