ایران گرچه در حوزه ادبیات و شعر سابقهای به درازای تاریخ دارد اما در حوزه ادبیات نمایشی بهدلایل مختلف نتوانسته ظرفیتهای خود را در جهان گسترش دهد. اینکه «شاهنامه» میتوانست یکی از بزرگترین آثار ادبیات نمایشی جهان معاصر باشد، بهدلیل توجه نکردن به ساختارهای نمایشی این گنجینه فارسی، هیچگاه در این حوزه مورد بررسی قرار نگرفت.