سینمای پیش از انقلاب ایران یک دروغ بزرگ بود، چون اولا نه به لحاظ ساختاری و فرمیک سینما بود و نه از جهت محتوایی نسبتی با ایران و ایرانی داشت. سینمای فوق در واقع توسط برخی عناصر فراماسون و درباری و وابسته به کانونهای جهان وطن به این سرزمین وارد شده بود تا هویت اسلامی و ایرانی آن را هدف قرار دهد و البته طی حدود ۸۰ سال در دوران پیش از انقلاب تا حدودی در میان طبقه متوسط تازهبه دوران رسیده نیز در انجام آن موفق شد.