پسری که در نجفآباد به دنیا بیاید، وقتی یاد گرفت روی پای خود بایستد، سمت کمک به پدر گام برمیدارد. خاک این سرزمین مردان سختجان میپروراند. حیدرعلی امامی هم جزو همین پسران بود. روزی که زاده شد، پدرش روی بام خانهاش ایستاد و رو به قبله اذان ۲۲ فروردین سال ۱۳۳۴ را بلند و پرآوازه سرداد.