بار دیگر باید بر این نکته تأکید کرد که زبان فارسی، برخلاف تصور غلط برخی، هرگز زبان یک قوم یا منطقه خاص نبوده است. این زبان، همواره یا زبان رسمی و دیوانی بوده، یا زبان دانش، فرهنگ و اندیشه. بسیاری از مردم حوزۀ ایران فرهنگی نیز، فارسی را از دامان مادر آموختهاند، اما نقش آن همواره فراتر از زبان مادری ست؛ زبان فارسی، در تمام تاریخ خود زبان وفاق و همدلی، زبان میانجی در گسترۀ فرهنگی ایرانزمین بوده است.