شنبه , تیر ۲ ۱۳۹۷

بوی مرگ، طعم زیتون

[تعداد: 0    میانگین: 0/5]

دوست دارم هنوز حسین رضایی را در آن اکستریم لانگ شات پایانی «زیر درختان زیتون» به یاد بیاورم که پس از سماجتی عاشقانه، سرانجام بله را از معشوقه‌اش، طاهره می‌گیرد و با موسیقی دومنیکو چیمارزا از بلندی آن دشت سبز به سمت فضای پردرخت سرازیر می‌شود. اما نه، در واقعیت انگار حسین پاسخ دیگری از طاهره و از زندگی شنید، سال‌ها زیر یکی از آن درخت‌ها نشست و بی‌عشق پوسید و مرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

error: کپی کردن مطالب غیر قانونی است